03/03/2008
λίγη σοβαρότης
ένα μικρό αριστούργημα. και δεν αστειεύομαι. αν ήταν έτσι το je t'aime μπορεί και να το άντεχα.
jump to my yaguar!
02/03/2008
ελευθερία, πληροφορία, internet
πολύς θόρυβος τις τελευταίες μέρες περί τα μπλογκ. (σημειωτέον είναι ότι οι ξένες λέξεις δεν κλίνονται στα ελληνικά, πολύ δε περισσότερο με κανόνες της γλώσσας στην οποία ανήκουν , άρα εκφράσεις του τύπου τα μπλογκς ή τα ποστς ή τα emails είναι από άλλη γλώσσα. απλώς είναι ένα κλασικό λάθος που έχω βαρεθεί να βλέπω).
δύο σύντομες παρατηρήσεις:
1. τα μπλογκ είναι ένα φαινόμενο σύμφυτο με το μέσο του ίντερνετ. δίνουν δυνατότητες διάδρασης, εύρους αλλά και συμμετοχής που δεν είχαν οι συμβατικοί πρόγονοί τους, εξ ου και η ραγδαία τους εισχώρηση αλλά και αποδοχή τους στην κοινωνία.
τα περισσότερα μπλογκ είναι γεμάτα σκουπίδια (ίσως κι αυτό που διαβάζεις τώρα), αλλά από την άλλη μεριά όμως, δεν μπορεί και δεν θα έπρεπε κανείς νομικά κανείς να περιορίσει οποιονδήποτε χρήστη θέλει να δημοσιεύσει αυτό που θέλει.
και η ουσία είναι ακριβώς εκεί, πιστεύω: το σύστημα θα διαλέξει μόνο του ποιος μπλογκεράς θα πάει ή δεν θα πάει και ποια ποστ θα αποσπάσουν την προσοχή ή όχι. τα υπόλοιπα θα σβήσουν ή δεν θα διαβάζονται, άρα θα είναι λειτουργικά νεκρά.
οποιαδήποτε απαγόρευση η περιορισμός δεν έχει νόημα. η πληροφορία θα ρεύσει προς όπου χρειάζεται, θα βρει τις συνθήκες. είναι το ίδιο μάταιο με την προσπάθεια να περιορίσουμε τους μετανάστες από το να φθάνουν στις χώρες μας: η επιδίωξη της ευτυχίας είναι φυσική τάση. αλλά αυτό ας μας απασχολήσει σε άλλο ποστ.
άρα, ας απαγορεύσουν ό,τι θέλουν. όποιος χρήστης θέλει να γράψει, μπορεί να προστατεύσει στοιχειωδώς τον εαυτό το και να το κάνει. δεν μπορούν παρ'όλα αυτά να "κλειδώσουν" το μέσο, γιατί το χρησιμοποιούν για την εξυπηρέτηση των δικών τους στόχων: να πληρώσεις το ρεύμα, να αγοράσεις μετοχές, να μπεις στο άμαζον, να πληρώσεις φόρους, να τζογάρεις και να βρεις σεξ.
2. η μεγαλύτερη κατά τη γνώμη μου επιστημονική πρόοδος μετά τον β' ππ είναι η προσέγγιση του Claude Shannon ότι η πληροφορία είναι το αντίστροφο μέγεθος της εντροπίας. η πληροφορία είναι το μέτρο της οργάνωσης των δεδομένων, διακρίνει αυτό το κείμενο από τυχαία γράμματα στη σειρά. καθώς το ίντερνετ σήμερα λειτουργεί σαν φορέας τεράστιου όγκου πληροφορίας, λόγω του μεγέθους του αντιστρατεύεται την ίδια του την αποστολή. η πληροφορία χάνεται μέσα στον τεράστιο όγκο της και αποδιοργανώνεται, γίνεται σχεδόν τυχαία. κι αυτή είναι η 1η ενδιαφέρουσα συνέπεια, γιατί η άλλη είναι ότι ο έλεγχος που διακρίνει τις νησίδες πληροφορίας επανέρχεται εκεί που έπρεπε να είναι, δηλαδή σε σένα, το υποκείμενο που γνωρίζει. κανείς δεν είναι αληθής εξ ορισμού, εγώ πρέπει να χωρίσω την αλήθεια από το ψέμα, το θόρυβο από το μήνυμα.
για να κλείσω, τα μπλογκ και το ίντερνετ είναι ελευθερία. και η ελευθερία δεν έγκειται (μόνο) στην δυνατότητα οιουδήποτε να "πωλήσει" ό,τι πληροφορία θέλει, αλλά πιο πολύ στη δική σου δυνατότητα να σταχυολογήσεις μόνο αυτό που είναι αληθές για εσένα.
άρα, εγώ προτείνω να μην ασχολούμαστε και πολύ με τις απαγορεύσεις γιατί δεν έχουν νόημα. είναι απλά πυροβολισμοί στον αέρα ενός εξουσιαστή που δεν θα χτυπήσει στο ψαχνό, αφενός διότι δεν το διακρίνει, καθώς όλοι είμαστε δυνάμει ένοχοι, αφετέρου φοβούμενος ότι ο όχλος που πυροβολεί θα έρθει πίσω και θα τον πνίξει. κι είναι τόσο λίγος ο ελεγκτικός μηχανισμός έναντι του συμμετόχου στο περιεχόμενο, εσένα, εμένα, δυνητικά όλων.
όσο υπάρχουν δρόμοι και μονοπάτια, οι άνθρωποι θα πηγαίνουν εκεί που θέλουν, εύκολα ή δυσκολότερα, αλλιώς θα πεθαίνουν προσπαθώντας. όσο υπάρχουν οι δρόμοι του ίντερνετ, η πληροφορία, αληθής ή ψευδής θα πηγαίνει εκεί που πρέπει να πάει. κι ακόμα καλύτερα, θα είναι δική σου ευθύνη να βρεις την αλήθεια και δικό σου σφάλμα αν εξαπατηθείς.
το ίντερνετ σε κάνει καλύτερο, το να διαβάζεις και να γράφεις σε αυτό κάνει εσένα και την κοινωνία σου καλύτερη αν αυτό είναι που επιθυμείς και πράττεις, καθώς βοηθάει να καλυφθεί η ανάγκη για άμεση, διαδραστική επικοινωνία που έχει δημιουργήσει η εποχή μας. αν δεν το επιθυμείς και δεν το πράττεις, δεν θα γίνει τίποτα, απλώς θα κατεβάζεις τσόντες και θα μπαίνεις στο bwin.com.
όλα αυτά με ειλικρινή μετριοπάθεια από έναν άνθρωπο που ασχολείται με αυτό το υπέροχο μέσο 15 χρόνια και είναι ο λόγος που διάλεξε τη δουλειά που κάνει.
δύο σύντομες παρατηρήσεις:
1. τα μπλογκ είναι ένα φαινόμενο σύμφυτο με το μέσο του ίντερνετ. δίνουν δυνατότητες διάδρασης, εύρους αλλά και συμμετοχής που δεν είχαν οι συμβατικοί πρόγονοί τους, εξ ου και η ραγδαία τους εισχώρηση αλλά και αποδοχή τους στην κοινωνία.
τα περισσότερα μπλογκ είναι γεμάτα σκουπίδια (ίσως κι αυτό που διαβάζεις τώρα), αλλά από την άλλη μεριά όμως, δεν μπορεί και δεν θα έπρεπε κανείς νομικά κανείς να περιορίσει οποιονδήποτε χρήστη θέλει να δημοσιεύσει αυτό που θέλει.
και η ουσία είναι ακριβώς εκεί, πιστεύω: το σύστημα θα διαλέξει μόνο του ποιος μπλογκεράς θα πάει ή δεν θα πάει και ποια ποστ θα αποσπάσουν την προσοχή ή όχι. τα υπόλοιπα θα σβήσουν ή δεν θα διαβάζονται, άρα θα είναι λειτουργικά νεκρά.
οποιαδήποτε απαγόρευση η περιορισμός δεν έχει νόημα. η πληροφορία θα ρεύσει προς όπου χρειάζεται, θα βρει τις συνθήκες. είναι το ίδιο μάταιο με την προσπάθεια να περιορίσουμε τους μετανάστες από το να φθάνουν στις χώρες μας: η επιδίωξη της ευτυχίας είναι φυσική τάση. αλλά αυτό ας μας απασχολήσει σε άλλο ποστ.
άρα, ας απαγορεύσουν ό,τι θέλουν. όποιος χρήστης θέλει να γράψει, μπορεί να προστατεύσει στοιχειωδώς τον εαυτό το και να το κάνει. δεν μπορούν παρ'όλα αυτά να "κλειδώσουν" το μέσο, γιατί το χρησιμοποιούν για την εξυπηρέτηση των δικών τους στόχων: να πληρώσεις το ρεύμα, να αγοράσεις μετοχές, να μπεις στο άμαζον, να πληρώσεις φόρους, να τζογάρεις και να βρεις σεξ.
2. η μεγαλύτερη κατά τη γνώμη μου επιστημονική πρόοδος μετά τον β' ππ είναι η προσέγγιση του Claude Shannon ότι η πληροφορία είναι το αντίστροφο μέγεθος της εντροπίας. η πληροφορία είναι το μέτρο της οργάνωσης των δεδομένων, διακρίνει αυτό το κείμενο από τυχαία γράμματα στη σειρά. καθώς το ίντερνετ σήμερα λειτουργεί σαν φορέας τεράστιου όγκου πληροφορίας, λόγω του μεγέθους του αντιστρατεύεται την ίδια του την αποστολή. η πληροφορία χάνεται μέσα στον τεράστιο όγκο της και αποδιοργανώνεται, γίνεται σχεδόν τυχαία. κι αυτή είναι η 1η ενδιαφέρουσα συνέπεια, γιατί η άλλη είναι ότι ο έλεγχος που διακρίνει τις νησίδες πληροφορίας επανέρχεται εκεί που έπρεπε να είναι, δηλαδή σε σένα, το υποκείμενο που γνωρίζει. κανείς δεν είναι αληθής εξ ορισμού, εγώ πρέπει να χωρίσω την αλήθεια από το ψέμα, το θόρυβο από το μήνυμα.
για να κλείσω, τα μπλογκ και το ίντερνετ είναι ελευθερία. και η ελευθερία δεν έγκειται (μόνο) στην δυνατότητα οιουδήποτε να "πωλήσει" ό,τι πληροφορία θέλει, αλλά πιο πολύ στη δική σου δυνατότητα να σταχυολογήσεις μόνο αυτό που είναι αληθές για εσένα.
άρα, εγώ προτείνω να μην ασχολούμαστε και πολύ με τις απαγορεύσεις γιατί δεν έχουν νόημα. είναι απλά πυροβολισμοί στον αέρα ενός εξουσιαστή που δεν θα χτυπήσει στο ψαχνό, αφενός διότι δεν το διακρίνει, καθώς όλοι είμαστε δυνάμει ένοχοι, αφετέρου φοβούμενος ότι ο όχλος που πυροβολεί θα έρθει πίσω και θα τον πνίξει. κι είναι τόσο λίγος ο ελεγκτικός μηχανισμός έναντι του συμμετόχου στο περιεχόμενο, εσένα, εμένα, δυνητικά όλων.
όσο υπάρχουν δρόμοι και μονοπάτια, οι άνθρωποι θα πηγαίνουν εκεί που θέλουν, εύκολα ή δυσκολότερα, αλλιώς θα πεθαίνουν προσπαθώντας. όσο υπάρχουν οι δρόμοι του ίντερνετ, η πληροφορία, αληθής ή ψευδής θα πηγαίνει εκεί που πρέπει να πάει. κι ακόμα καλύτερα, θα είναι δική σου ευθύνη να βρεις την αλήθεια και δικό σου σφάλμα αν εξαπατηθείς.
το ίντερνετ σε κάνει καλύτερο, το να διαβάζεις και να γράφεις σε αυτό κάνει εσένα και την κοινωνία σου καλύτερη αν αυτό είναι που επιθυμείς και πράττεις, καθώς βοηθάει να καλυφθεί η ανάγκη για άμεση, διαδραστική επικοινωνία που έχει δημιουργήσει η εποχή μας. αν δεν το επιθυμείς και δεν το πράττεις, δεν θα γίνει τίποτα, απλώς θα κατεβάζεις τσόντες και θα μπαίνεις στο bwin.com.
όλα αυτά με ειλικρινή μετριοπάθεια από έναν άνθρωπο που ασχολείται με αυτό το υπέροχο μέσο 15 χρόνια και είναι ο λόγος που διάλεξε τη δουλειά που κάνει.
28/02/2008
25/02/2008
123: Προσκεκλημένοι και οδηγίες
Καλώ τη Βερενίκη (σαν σεάνς ακούστηκε αυτό), τον Gan, τον Vote for Liberty, τον Algernon και τον Xpan.
Οδηγίες παιχνιδιού :
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.
Καλή Τύχη! Δεν γίνεται να χάσετε!
Οδηγίες παιχνιδιού :
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.
Καλή Τύχη! Δεν γίνεται να χάσετε!
123 (ή 1-2-3 ?)
Με μεγάλη χαρά παίζω το μπλογκοπαίχνιδο (και η απάντησή μου ίσως εξηγήσει τους καβγάδες μου με τον ΠΕ και δημιουργήσει νέους με τον HL):
Το βιβλίο είναι το Αυτοείδωλον Εγενόμην (Θεόδωρος Ζιάκας, εκδόσεις Αρμός, 2005)
. Σελίς 123, Κεφάλαιο "Το συναμφότερο Ελληνισμού και Χριστιανισμού"). Σημαντικό πόνημα για το "μυστήριο" της ελληνικής ταυτότητας, αλλά λιγότερο (πολύ λιγότερο) post modern από τα δικά μου post.
Περί Μάρκου Αυρηλίου ο λόγος, ως εκφραστή των αδιεξόδων της εποχής του (και του τότε ελληνισμού) τα οποία ήρθε να "μεταστοιχειώσει" ο χριστιανισμός, ισχυρίζεται ο συγγραφέας. Το αρχικό κείμενο σε πλάγιους χαρακτήρες:
"Καβγάς των κουταβιών πάνω σ'ένα κόκαλο" η σύγκρουση των στρατιών. "Αυταρέσκεια της αράχνης που έπιασε μια μύγα", ο δικός του σαρματικός θρίαμβος. Ίδια η στάση στον Κικέρωνα, στον Σένεκα, στον Κέλσο, στον Λουκιανό, στον Πλωτίνο.
Κλέβω βάζοντας 2 ακόμη περιόδους για να βγάλει νόημα (?).
Γενική τάση υποτίμησης των πολιτικών πραγμάτων, της δημόσιας σφαίρας και των κοσμικών επιδιώξεων του ανθρώπου. Σημασία έχει ο "έσω άνθρωπος". "Ένδον σκάπτε" κ.λπ.
Το βιβλίο είναι το Αυτοείδωλον Εγενόμην (Θεόδωρος Ζιάκας, εκδόσεις Αρμός, 2005)
. Σελίς 123, Κεφάλαιο "Το συναμφότερο Ελληνισμού και Χριστιανισμού"). Σημαντικό πόνημα για το "μυστήριο" της ελληνικής ταυτότητας, αλλά λιγότερο (πολύ λιγότερο) post modern από τα δικά μου post.
Περί Μάρκου Αυρηλίου ο λόγος, ως εκφραστή των αδιεξόδων της εποχής του (και του τότε ελληνισμού) τα οποία ήρθε να "μεταστοιχειώσει" ο χριστιανισμός, ισχυρίζεται ο συγγραφέας. Το αρχικό κείμενο σε πλάγιους χαρακτήρες:
"Καβγάς των κουταβιών πάνω σ'ένα κόκαλο" η σύγκρουση των στρατιών. "Αυταρέσκεια της αράχνης που έπιασε μια μύγα", ο δικός του σαρματικός θρίαμβος. Ίδια η στάση στον Κικέρωνα, στον Σένεκα, στον Κέλσο, στον Λουκιανό, στον Πλωτίνο.
Κλέβω βάζοντας 2 ακόμη περιόδους για να βγάλει νόημα (?).
Γενική τάση υποτίμησης των πολιτικών πραγμάτων, της δημόσιας σφαίρας και των κοσμικών επιδιώξεων του ανθρώπου. Σημασία έχει ο "έσω άνθρωπος". "Ένδον σκάπτε" κ.λπ.
20/02/2008
αποσυνδέοντας την ελλάδα, I
"Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις."
Οδυσσέας Ελύτης
Ομολογώ ότι η επαφή μου με τη δουλειά του 2ου βραβευμένου με Νόμπελ ποιητή μας δεν είναι μεγάλη. Τον ένιωθα πάντα λιγότερο κοντά μου από άλλους, αγαπημένους μου ομότεχνούς του, σύγχρονους η παλιότερους. Μένω στο απαραίτητο Άξιον Εστί, στο, πυξίδα για τους απανταχού ερωτευμένους, κομψοτέχνημα Μονόγραμμα και κάποια ποιήματα εδώ κι εκεί.
Θυμάμαι όμως εδώ και χρόνια, να διαβάζω τον παραπάνω στίχο σε μια διαφήμιση. Απρόσμενο ερέθισμα, αλλά πρέπει να παίρνουμε τα μηνύματα απ' όπου κι αν έρχονται. Μου έκανε ισχυρή εντύπωση η κρυστάλλινη καθαρότητα της γραφής, του μηνύματος όπως και η ατάραχη ενατένιση της ιστορίας που απέπνεε.
Η αποδόμηση όμως της Ελλάδας που καταγράφει ο ποιητής εμπεριέχει και την ανάγκη της εξήγησης, ακόμη και μέσω της αυτοομοιότητας. Σε πρώτη ανάγνωση, ο στίχος αποπνέει αισιοδοξία. Μιλάει για μια Ελλάδα αυτοτελή, που μέσα από τα βασικά της, θεμελιώδη συστατικά την επανασυνθέτεις, ακόμη και μακριά από το γεωγραφικό της χώρο, ακόμη και μετά ή στη διάρκεια εποχών δυσμενών. Μιλάει, σε μένα τουλάχιστον, και με τρόπο αφαιρετικό, για την γόνιμη λάσπη, γεμάτη προσχώσεις αιώνων και πολλών ποταμών που τρέφει - ή έτρεφε - τον Ελληνισμό.
Σε μια δεύτερη ανάγνωση, όμως, λίγο πιο μελαγχολική, ο ποιητής μας μιλάει και για μια Ελλάδα που κατακερματίζεται και μπορεί - μηχανιστικά; συνειδητά; - να επανασυντεθεί. Μιλάει για τον φόβο κενού και την κρίση ταυτότητας που διαπνέει το νέο ελληνικό έθνος από την ώρα της σύστασής του σε κράτος.
Οι Έλληνες δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε, δεν ξέρουμε ποιοι θα θέλαμε να είμαστε. Βρεθήκαμε πριν δυο αιώνες σε ένα κράτος που το έδεραν ασυνέχειες κι ανομοιογένειες. Ταγοί κλήθηκαν, αφ' εαυτών ή από τους εκπροσώπους του δήμου, να τις λειάνουν και να μορφοποιήσουν ένα εθνικό κράτος. Το κράτος αυτό γεννήθηκε μέσα από δυό εμφυλίους πολέμους, που κάλυψαν στην ουσία τα χρόνια μέχρι τη δολοφονία του Καποδίστρια κι έναν εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο που δεν χάθηκε μεν αλλά ούτε και κερδήθηκε.
Και οι ταγοί, πολιτικοί και πνευματικοί, είτε είχαν χάσει την επαφή τους με τον ελλαδικό χώρο - Φαναριώτες, Επτανήσιοι και μεταστάντες εις Παρισίους - είτε ήταν εντολοδόχοι ξένων δυνάμεων. Οι μεν πρώτοι ήθελαν τον ετεροκαθορισμό του νέου Έθνους, με αναφορές στην αρχαιότητα ή με ρομαντικές προσεγγίσεις, οι δε δεύτεροι απλώς διεκπεραίωναν εντολές. Υπήρχαν φυσικά και οι μέσες λύσεις, που με ρητορείες ετεροκαθορισμού εκπλήρωναν ξένες ατζέντες.
Επανέρχομαι μετά την επίσκεψη στις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Μέχρι την Παρασκευή ;)
Οδυσσέας Ελύτης
Ομολογώ ότι η επαφή μου με τη δουλειά του 2ου βραβευμένου με Νόμπελ ποιητή μας δεν είναι μεγάλη. Τον ένιωθα πάντα λιγότερο κοντά μου από άλλους, αγαπημένους μου ομότεχνούς του, σύγχρονους η παλιότερους. Μένω στο απαραίτητο Άξιον Εστί, στο, πυξίδα για τους απανταχού ερωτευμένους, κομψοτέχνημα Μονόγραμμα και κάποια ποιήματα εδώ κι εκεί.
Θυμάμαι όμως εδώ και χρόνια, να διαβάζω τον παραπάνω στίχο σε μια διαφήμιση. Απρόσμενο ερέθισμα, αλλά πρέπει να παίρνουμε τα μηνύματα απ' όπου κι αν έρχονται. Μου έκανε ισχυρή εντύπωση η κρυστάλλινη καθαρότητα της γραφής, του μηνύματος όπως και η ατάραχη ενατένιση της ιστορίας που απέπνεε.
Η αποδόμηση όμως της Ελλάδας που καταγράφει ο ποιητής εμπεριέχει και την ανάγκη της εξήγησης, ακόμη και μέσω της αυτοομοιότητας. Σε πρώτη ανάγνωση, ο στίχος αποπνέει αισιοδοξία. Μιλάει για μια Ελλάδα αυτοτελή, που μέσα από τα βασικά της, θεμελιώδη συστατικά την επανασυνθέτεις, ακόμη και μακριά από το γεωγραφικό της χώρο, ακόμη και μετά ή στη διάρκεια εποχών δυσμενών. Μιλάει, σε μένα τουλάχιστον, και με τρόπο αφαιρετικό, για την γόνιμη λάσπη, γεμάτη προσχώσεις αιώνων και πολλών ποταμών που τρέφει - ή έτρεφε - τον Ελληνισμό.
Σε μια δεύτερη ανάγνωση, όμως, λίγο πιο μελαγχολική, ο ποιητής μας μιλάει και για μια Ελλάδα που κατακερματίζεται και μπορεί - μηχανιστικά; συνειδητά; - να επανασυντεθεί. Μιλάει για τον φόβο κενού και την κρίση ταυτότητας που διαπνέει το νέο ελληνικό έθνος από την ώρα της σύστασής του σε κράτος.
Οι Έλληνες δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε, δεν ξέρουμε ποιοι θα θέλαμε να είμαστε. Βρεθήκαμε πριν δυο αιώνες σε ένα κράτος που το έδεραν ασυνέχειες κι ανομοιογένειες. Ταγοί κλήθηκαν, αφ' εαυτών ή από τους εκπροσώπους του δήμου, να τις λειάνουν και να μορφοποιήσουν ένα εθνικό κράτος. Το κράτος αυτό γεννήθηκε μέσα από δυό εμφυλίους πολέμους, που κάλυψαν στην ουσία τα χρόνια μέχρι τη δολοφονία του Καποδίστρια κι έναν εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο που δεν χάθηκε μεν αλλά ούτε και κερδήθηκε.
Και οι ταγοί, πολιτικοί και πνευματικοί, είτε είχαν χάσει την επαφή τους με τον ελλαδικό χώρο - Φαναριώτες, Επτανήσιοι και μεταστάντες εις Παρισίους - είτε ήταν εντολοδόχοι ξένων δυνάμεων. Οι μεν πρώτοι ήθελαν τον ετεροκαθορισμό του νέου Έθνους, με αναφορές στην αρχαιότητα ή με ρομαντικές προσεγγίσεις, οι δε δεύτεροι απλώς διεκπεραίωναν εντολές. Υπήρχαν φυσικά και οι μέσες λύσεις, που με ρητορείες ετεροκαθορισμού εκπλήρωναν ξένες ατζέντες.
Επανέρχομαι μετά την επίσκεψη στις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Μέχρι την Παρασκευή ;)
Subscribe to:
Posts (Atom)
